• ADAK

"We beleefden opnieuw een soort van pijn en bitterheid, maar juist op een zalvende manier."

Bijgewerkt: 23 sep 2019

Wat fijn tussen deze kanjers van acteurs/actrices te mogen staan. Hoppa op de foto voor de eeuwigheid!

Recensie Voorstelling "BUITENSPEL" van ADAK: Spel: Roger Goudsmit, Nynke Heeg, Francesca Pichel, Joenoes Polnaya en Nick Kamerling ( beide heren staan niet op de foto). Nel Lekatompessy en moi (Anis de Jong) waren getuige van de voorstelling. Gezien in Assen als locatietheater op voetbalveld Amboina. 21-09-2019. Het is een fictief verhaal: De worsteling van een Moluks gezin in beginjaren 70. Vader (Roger)die geestelijk en lichamelijk op is, edoch resoluut is over de ‘verkeerde’ keuzes die dochter (Francesca) en zoon (Joenoes) maken. Gevolg; dochter de deur uit en sluit zich aan bij radicale Molukse jongeren terwijl zoonlief kost wat kost een goede voetballer moet zijn a la Simon Tahamata en daardoor Moeder (Nynke) in verwarring brengt. Ontroering kreeg ik doordat de voorstelling sympathiek, eerlijk, en op bepaalde momenten grappig overkwam. De scene waarin een klein Moluks manneke met een aktentas in de Molukse wijk rond liep en vader zich hierover opwond omdat hij vond dat die kleine Molukse manneke (gespeeld door een klein Molukse vrouw als figurant) maar een fabrieksarbeider was en nu (gvd) bij de gemeente werkt?! In mijn belevenis zei hij: ‘ jang jilap belanda pun pantat!’ zoiets van ‘Dont lick his belanda ass! Subliem! Zo waren er nog meer mooie grappige momenten o.a. moeder die met haar solex heen weer reed met haar eten voor dochterlief tussen het trein station, waar dochter met zijn vrienden elkaar regelmatig ontmoeten, en vader die als het ware vastgenageld in bed lag. Ziek! Mantelzorg bestond toen nog niet.

De acteurs speelden met volledige overtuiging en met een aangename waarachtigheid. Authentiek en daardoor (althans bij mij) zeer innemend.

Ook de mix van Nederlandse en Molukse amateurs als archetypische karakters waren aandoenlijk. Het moest een feestje zijn voor hen om bij te dragen aan dit mooie project, gezien het gezellige samen zingen in de kantine van FC Amboina. Ook de muziek is toepasselijk en prachtig. Het ingetogen zingen door o.a. het doorleefde stem van Mina Ferdinandus en de beeldschone actrice/zangeres Francesca Pichel overstijgt de ‘platheid’ en folklore. Even raakte ik in verwarring. Is dit een musical of toch niet?..... Het lag net tegen die grens aan maar(gelukkig) net niet. Een artistieke keuze dat naar mijn mening zeker paste bij de sfeer waarin deze professionele spelers c.q. kanjers zich hebben moeten inzetten, laverend tussen de hardwerkende figuranten en het vertellen van het relevante verhaal. Het gaf het (voornamelijk) Nederlands publiek een inkijk bij een doorsnee Moluks gezin. De ambiance voelde in de eerste instantie aan als (met al die grappige interacties van de figuranten) -toen was geluk nog heel gewoon- sfeer, maar ondertussen zag en voelde ik de bittere verwijdering die de personages t.a.v. elkaar doormaakten. De acteurs speelden met volledige overtuiging en met een aangename waarachtigheid. Authentiek en daardoor (althans bij mij) zeer innemend. Herkenbaar voor mij omdat ik zelf in die tijd als jonge Molukker bent opgegroeid. Het was een chaotische tijd waarin jonge Molukkers de NS-tienertoerkaart ontdekten. Massale ontmoetingen van Molukkers uit diverse Molukse woonwijken. Seks, drugs en rock…correctie: Soul! Dat is regel! Dat is ook de muziek die op bepaalde momenten wordt ingezet. Aanpassing aan de maatschappij en integratie is not done! Ook speelde generatiekloof een rol met het gevolg: radicale politieke uitspattingen totdat de treinkapingen een feit was. Het kantelmoment waarbij een ieder (Nederlanders en Molukkers) zo herkenbaar was en (tot nu toe) gevoelig ligt. Het is verademend dat de voorstelling niet drammerig is maar juist lichtvoetig. Op deze manier krijgt het een soort van afstandelijkheid die wij als publiek de puzzelstukjes zèlf moeten uitzoeken. Nel (vroeger ook een Molukse vrijbuiter, haha) en ik gingen, na gezellig gebabbeld te hebben met onze lieve kanjers, met een gevoel naar huis van ja,…..we beleefden opnieuw een soort van pijn en bitterheid maar juist op een zalvende manier. Een juweeltje! Alleen maar liefde!... dank Roger, Nynke, Francesca, Nick, Joenoes en alle figuranten. Chapeau! voor de organisatie van ADAK:

Producent: Anne van Slageren,

Regie: Hiepie Hoogeveen, Mietji Hully en Casper van Thiel

Productie: Pieter Anthony en Emerson Terinathe Nu nog te zien in Hoogeveen. Zie hun FB ADAK, op 25/26/27 en 28 september. Anis de Jong. 23-09-2019

Anis de Jong en Nel Lekatompessy samen met Nynke Heeg, Roger Goudsmit en Francesca Pichel