• ADAK

Ik voel me vereerd hieraan te mogen deelnemen

Een tijdelijk verblijf’, Het eerste deel van een drieluik waarbij de Moluks Nederlandse geschiedenis werd verteld. De geschiedenis die veelal verborgen is, de geschiedenis die veelal verzwegen wordt en die voor veel emoties heeft gezorgd. Deze geschiedenis gezien vanuit twee standpunten, zonder oordelen, maar om begrip te creëren. Aan de andere kant, twee kanten die belicht zullen worden. Wat een prachtig gegeven en tegelijkertijd een uitdaging om het goed neer te zetten.

Natuurlijk wilde ik dat zien, het is als Indische misschien niet helemaal ‘mijn’ geschiedenis, maar er zijn toch degelijk overeenkomsten. Ten slotte was mijn opa ook een KNIL-militair en zijn mijn voorouders en ouders ook naar Nederland gebracht. Ook ik kende de verhalen, de emoties, het onbegrip, het onrecht en de onmacht die speelde. De manier waarop mijn ouders en voorouders de reis hebben moeten doorstaan en hoe ze ontvangen werden. Met het over-empathische vermogen wat je als kind kan ontwikkelen naar je ouders, zodanig dat ik in mijn puberteit in een emotioneel vacuüm verkeerde, maakte mij geen makkelijke puber. Kernvragen als: 'Wie ben ik, wat ben ik, wat doe ik hier,' domineerden lange tijd elke andere gedachtegang. Ik merkte dat ik moeite had met het zo snel mogelijk willen aanpassen van de Indische mensen contra de saamhorigheid van de Molukse mensen. Hoezo moesten we ons aanpassen? Voor die Belanda’s die jullie zo hebben behandeld? Bij het ouder worden leer je dat elke kant een positieve en negatieve kant heeft en dat er niet direct sprake is van goed of fout en leer je de grijstinten herkennen waar je als puber alleen zwart of wit zag.

Ik heb een Nederlandse man en ik heb twee prachtige meiden. Ik leer ze trots te zijn op wie en wat ze zijn. Een open mind te hebben, te houden en niet te oordelen. Met mijn man ben ik naar de voorstelling geweest, we waren beide zeer onder de indruk. Ik zei nog tegen hem: "Mocht ik ooit weer willen acteren, dan zou ik mij zeker willen inzetten om zoiets bijzonders neer te zetten." Toen ik de oproep las waarin ze acteurs zochten voor de volgende episode, hoefde ik niet lang te twijfelen. Vandaar dat ik meespeel in deel 2 'Buitenspel'.

De eerste keer dat ik de repetitieruimte betrad, vond ik heel bijzonder. Ik was immers geen Molukse. Kon ik eigenlijk wel meedoen? Maar het voelde als een warm bad. Wat bijzonder om als ‘vreemde eend in de bijt’ zo makkelijk te worden opgenomen in deze theaterfamilie. Je voelt direct de liefde en de verbondenheid en je voelt dat je erbij mag horen.

Niet iedereen heeft deel 1 gezien, daarom is het mooi dat deel 2 ook als een op zichzelf staande voorstelling kan worden bekeken. Het is een heel ander, groots opgezet decor wat ook nog eens buiten zal worden gespeeld. De repetities zijn in volle gang en de verwachtingen zijn hoog gespannen en dat is goed. Je wilt immers een goed stuk neerzetten met een diepere boodschap, uiteraard zullen er vele emoties en vele thema’s uit de jaren ’70 de revue passeren, maar wederom zal het van twee kanten worden belicht. Het is een prachtig verhaal, een bijzondere geschiedenis zal worden verteld. Ik voel me vereerd hieraan te mogen deelnemen. Dat we openbaar mogen maken wat ons is verteld, dat mensen dat mogen aanschouwen, open minded, zonder vooroordelen.

Priscilla N.Motta

Castmember 'Aan de andere kant'.