• ADAK

Column van Emerson Terinathe

Lees hier de column één van onze medewerker Emerson Terinathe, een derde generatie Molukker, eerder gepubliceerd op onze Facebookpagina


AAN DE ANDERE KANT


Vandaag is het zover, de try-outs van onze film- en theatervoorstelling "Aan de andere kant". Ik ben gespannen. Gezonde spanning dat wel. Wat een belevenis is het tot nu toe geworden. Ik weet nog toen oom Pieter Anthony mij begin van het jaar aansprak, met de vraag of ik hieraan wilde meewerken. Ik twijfelde, omdat ik in eerste instantie dacht dat "ons verhaal", alleen door ons vertelt kon en moest worden. Het verleden heeft een aantal keren uitgewezen, dat als anderen "ons verhaal" wilden vertellen, het niet waarheidsgetrouw was. Het werd vaak vanuit een "Nederlands oogpunt" vertaald. Maar na de informatie bijeenkomst in Hoogkerk, ging ik overstag. Regisseur Hiepie Hoogeveen en Anne van Slageren hadden een duidelijk doel voor ogen. "Aan de andere kant", vertelt de gezamenlijke geschiedenis tussen Nederland en de Molukken. Daarin gaven Hiepie en Anne ons de ruimte om ons verhaal te vertellen. Mijn dank daarvoor is groot!


Vooruitlopend op de theatervoorstelling werden er op een aantal avonden, op diverse plekken, verhalencafe's opgericht. Daar konden Molukse ouderen (1ste en 2e generatie) hun persoonlijke verhalen vertellen over de overtocht naar Nederland en hun verblijf in voormalige Duitse werkkampen, zoals Kamp Westerbork (Schattenberg) en Kamp Nuis. Het verhaal van "Aan de andere kant", is dus een verzameling van alle individuele verhalen en belevenissen.

Ik had over dit project al vrij snel een goed gevoel. Hiepie Hoogeveen en Anne van Slageren gaven mij snel een vertrouwd gevoel, net zoals andere betrokkenen zoals Rosa Veldman. Zij stonden open voor suggesties, kwamen met eigen ideeën, stelden vragen als ze iets wilden weten over onze cultuur, maar ze waren bovenal oprecht geïnteresseerd. Echter, wat mij over de streep trok, was de medewerking van oom Piet en tante Mietji Hully achter de schermen en in de Molukse gemeenschap grootheden op acteervlak, Roger Goudsmit en tante Nel Lekatompessy van o.a. Delta dua. In één woord: "Wauw".


Alle amateurspelers en mensen die nog nooit eerder hadden geacteerd, hebben een topprestatie geleverd en gaan dat wederom doen op de planken. Nederlandse spelers die Molukse liederen moesten leren en zingen, chapeau chapeau! In het bijzonder wil ik Nynke Heeg noemen. Ik kende haar niet, maar wat een verpletterende indruk heeft zij op mij gemaakt. Ik had de eer om een repetitie van haar en Roger te mogen bijwonen. Ik was letterlijk ontroerd. Niet alleen door hun samenspel en wat hun dialoog met mij deed, maar ook door haar spel. Zij is geen Molukse, maar een Friese vrouw met Indische roots, maar zij bracht het zo natuurlijk. Zo prachtig. Ze kon geen woord Maleis, dus dat ze het in zo'n korte tijd eigen heeft gemaakt, daar heb ik onwijs veel respect voor. Wat een actrice!


Hoewel ik bij het project betrokken ben voor de media en PR, samen met Rosa Veldman, wilde ik toch meedoen met de filmopnames. We filmden o.a. de aankomst van de Molukse KNIL soldaten in Nederland. Mijn beide opa's waren soldaten en hebben de overtocht meegemaakt. Uit respect en liefde wilde ik als een soort eerbetoon aan hun hieraan meedoen. Ik zal deze dag nooit vergeten. Samen met tientallen andere figuranten werd het een memorabele dag. Een emotionele dag waarin tranen rijkelijk vloeiden. We voelden de pijn en het verdriet van onze opa's en oma's. Wat mij het meest ontroerde is, dat ik dit samen met mijn eigen dochter mocht meemaken. Dit was mijn manier om een klein deel van onze geschiedenis door te geven aan mijn haar (4e generatie).



Verder ga ik niks verklappen. Ik hoop dat jullie allemaal komen kijken. Ik ben er erg trots op! Willen jullie komen kijken, maar hebben jullie nog geen kaarten? Ga naar www.adak-theater.nl Voor de try-outs vanavond zijn er nog kaarten beschikbaar.